Rozdział 5

        ROZDZIAŁ 5

                                                             Ludmiła

Po rozmowie z Naty poszłam na tor do Lary .To co tam zobaczyłam  było oszałamiające. Musiałam zrobić zdjęcie! Ale oczywiście padła mi batera w telefonie. Leon śpiewał dla Lary!

-Lara co ty tu robisz?- Spytałam krzycząc

-Hej Ludmi, co jesteś zazdrosna o Leosia? Nie wiem czy wiesz, ale nie masz u niego żadnych szans!- Krzyknęła bezczelnie Lara

-Co?! O czym ty mówisz?! Dlaczego tak myślisz- Spytałam już nieco łagodniej

-Oj! Ależ ja tak nie myślę! Ja to wiem- Powiedziała oburzona

-Czyli, że Leon jest z tą małpą Violettą? –Zapytałam zdenerwowana

- Ale ty głupia jesteś! Przecież Leon jest ze mną. I nie nazywaj taj mojej kuzynki!!!- Powiedziała z pewnością siebie w głosie.

- Dziewczyny uspokójcie się! Ludmiła idź już sobie!- powiedział zdenerwowany Leon.

- Ludmiła odchodzi! Możecie już za mną tęsknić!- Powiedziałam i dałam Leonowi buziaka.

- Ludmiła I D Ź  J U Ż  S O B I E ! ! !- Krzyknęła Lara

                                                                    Leon

Gdy tylko Ludmiła sobie poszła to przyszła Violetta.

- Lara możemy porozmawiać?- Zapytała się Violetta.

- Jasne!- powiedziała – O co chodzi?

- Która z nas powie Leonowi prawdę?

- Ja mu powiem. Bo mogę? – Zapytała Lara

- Oczywiście.- odpowiedziała Viola

-Leon… - zaczęła Lara- Powiem ci coś tylko się nie obrażaj, błagam!

- Spokojnie nie obrażę się. - powiedziałem

- No bo ja i Violetta, tak naprawdę nie jesteśmy kuzynkami.- Wyrzuciła to z siebie Lara

- Wiem. Ludmiła mi powiedziała.

- Aha. I mam  jeszcze jedno pytanie.- powiedziała lara

- Jakie?- Spytał Leon

- Jesteś z Violettą czy ze mną?

Spojrzałem pytająco na Violette. Ona pokręciła przecząco głową.

- Ale dlaczego?- Zapytałem

- Leon, jesteś cudowny, ale zasługujesz na kogoś o wiele lepszego ode mnie. Poza tym jestem bardzo szczęśliwa z Federico i nie chcę żebyś przeze mnie cierpiał.

- Ale…

- Nie Leon.- Przerwała mi i gdzieś poszła

 Lara dotknęła mojego ramienia i mnie pocałowała. Ja jednak pobiegłem za Violettą

                                                     Violetta

Płacząca usiadłam w parku na ławce. Podszedł do mnie  Federico.

- Federico, powiedz mi proszę dlaczego ja zawsze zakochuje się w niewłaściwych chłopakach?

- Niewłaściwych?- Spytał Federico

- Tak. Oczywiście poza tobą. Ale musimy i tak się rozstać, więc…

- Musimy się rozstać?

- No tak, bo oboje dobrze wiemy, że nigdy nie zapomnę o Leonie. A ja nie chcę, żebyś cierpiał.

- Violu, póki jestem z tobą to jestem szczęśliwy. Będę cierpiał jeśli będziesz smutna. I jeśli chcesz to możesz być z kim tylko chcesz. Ja się nie obrażę chce tylko żebyś była szczęśliwa.

- Jaki ty jesteś kochany! Dałam mu buziaka i poszliśmy do domu.

                                                                             Leon

Widziałem w parku Violette.  Szukam dokładnie takiej dziewczyny jak ona. Ale przez moją głupotę wszystko zniszczyłem. Jaki ja jestem głupi. Nagle dostałem SMS. To od Lary. 

SMS

Lara: Spotkamy się za 10 minut?

Leon: Dzisiaj nie mogę.

Lara: A jutro?

Leon: Jutro? Okej.

Lara: To pa.

Leon: Pa

Ciekawe co znowu chce Lara. Przecież i tak wie, że nigdy nie zapomnę o Violettcie.
___________________________________________________________________________________________________
Tini :*